Het begin van een Burn- out

5/6 jaar geleden werkte ik 40 uren per week in een emotioneel intense baan. Het maatschappelijk zeer betrokken bedrijf had zo’n grote aanvoer en werd overspoeld door aanvraag… het moest opgelost moest worden, het kon niet anders.

Daarnaast reed ik het eerste half jaar, elke dag 2 uur heen en 2 uur terug! Want mijn droombaan bevond zich nou eenmaal op zo’n afstand van waar ik woonde. Ik deed ook een volledige masterstudie en had drie keer in de week sport en twee avonden stappen naast mijn werk. Want dat is hoe het een vol en vervuld leven er volgens mij uit hoorde te zien!

Als ik het er nu met mijn man over heb lacht hij me bijtijds vierkant uit. “Dat jij nooit door hebt gehad dat je veel te veel hooi op je vork nam, ik word er al moe van als je het me verteld!”.

En dat was ook zo… Ik raakte steeds meer en meer uitgeput. Ik viel ‘s middags na mijn werk in slaap om pas als de volgende dag weer wakker te worden. Ik ontwikkelde allerlei vage gezondheidsklachten…Maar ik had niets door!

In mijn beleving had ik de tijd van mijn leven…Inmiddels woonde ik in een heel leuk appartementje aan het bos, vlakbij mijn werk, weekends ging ik naar mijn geboorteplaats om daar mijn vrienden te bezoeken. Ik had de baan die ik wilde, meer dan financiële zekerheid, vriendinnen, een studie. Ik genoot echt met volle teugen!

Pas toen ik uit het niets in huilen uit barste op mijn werk op de vraag “He, hoe is het?” en ok eerlijk is eerlijk mijn manager mij naar huis stuurde om bij te komen besefte ik dat het misschien toch niet zo goed met mij ging…

Ik verbaas me er nu ook echt over hoe onbewust ik was van wat ik voelde. Dat ik alleen maar bezig was met mijn taken af te vinken en gefrustreerd met mezelf te zijn als ik ergens aan begon wat, achteraf door uitputting, niet lukte. Ik was zo niet bezig met mijn grenzen en behoeften en eigenlijk alleen maar bezig met perfect te zijn. Ik voelde me nooit goed genoeg en had altijd het idee dat ik het nog beter moest doen…Ja, voor wie eigenlijk?

Nu ik mijn pad meer en meer vind en mijzelf en mijn valkuilen steeds beter heb leren kennen, weet ik dat ik geen grenzen had en me overal te veel verantwoordelijk voor voelde. Verantwoordelijk voor de hele wereld.

Ik ben dankbaar dat ik heb mogen leren, naar mezelf, mijn behoeftes en verlangens te luisteren. Ik ben ook dankbaar voor de tijd die ik toen heb mogen mee maken, het heeft me zo veel gebracht.  Ook qua collega’s, mensen om mij heen en woonomgeving is het nog steeds een zeer gekoesterde periode in mijn leven.

Dit alles heeft mij bij mij gebracht, op het pad van zelfkennis en zelf liefde. In een positie waar ik nu ben, stralend. In contact met mijn passie en mijn drive om mensen te helpen hun pad te vinden. En vooral zoveel liever en krachtiger voor mezelf.

Ik weet ook zeker dat als ik met de skillset die ik nu heb weer in diezelfde situatie zou komen, ik kleine dingen anders had gedaan, eerder had geluisterd naar mijn lijf en dan nog, al hoewel aangepast, al die dingen had kunnen doen die ik deed. Niet vanuit moeten of ergens aan willen voldoen maar vanuit liefde voor en bijdrage aan mezelf.